Θοδωρής Ράλλης, enosi.gr

Ξέρετε τι μου είχε λείψει περισσότερο σε αυτή την διαδικασία και τα όσα περνάμε φέτος με την ΑΕΚ; Να μπορώ με τον γιο μου να συζητάμε για την αγαπημένη μας ομάδα. Ε τώρα ήρθε ο καιρός να το κάνουμε. Να συζητάμε για τα σερί, για τον Ρότζερ, τον Κατίδη, τον Φούντα αλλά και το «Τι γήπεδο είναι αυτό ρε μπαμπά». Αλλά το πλέον σημαντικό είναι οι ετοιμασίες για το πρωινό της Δευτέρας στο σχολείο. «Βγάλε την μπλούζα και το σκουφάκι της ΑΕΚ να πάω στο σχολείο». Θα πει κανείς γιατί μας τα λες όλα αυτά. Ποιον ενδιαφέρουν;

Και όμως, το πλέον σημαντικό σε αυτήν την περίοδο, είναι το χαμόγελο του ΑΕΚτζή. Το χαμόγελο του μικρού παιδιού, που ξέρει ότι όταν πάει στο σχολείο, δεν θα του κάνουν καζούρα οι συμμαθητές του. Είναι το χαμόγελο του οπαδού που δεν θέλει να φύγει από το γήπεδο. Είναι αν θέλετε το χαμόγελο του ποδοσφαιριστή που αντιλαμβάνεται ότι πλέον τα κόζια έχουν αλλάξει. Βλέπεις λοιπόν όλα αυτά και καταλαβαίνεις ότι τα έχει προκαλέσει η αγαπημένη σου ομάδα. Συγχωρέστε με λοιπόν, αλλά η νίκη στην Κέρκυρα, μπορεί να φαίνεται μια απλή νίκη, αλλά δεν είναι. Είναι μια επιτυχία που σπρώχνει τον κόσμο πιο κοντά στην ομάδα. Τον βοηθάει να πατήσει στα πόδια του και να αρχίζει να σκέφτεται με λαχτάρα το επόμενο παιχνίδι. Είχαμε χρόνια να το αισθανθούμε αυτό. Ναι είναι βράδυ Κυριακής και να λέμε «πότε θα έρθει Σάββατο να πάμε γήπεδο». Δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά για το ματς με την Κέρκυρα. Πάμε στα φρέσκα κουλούρια. Όλοι γήπεδο το Σάββατο. Δεν πρέπει να λείψει κανείς. Αν απέναντι στον Πανιώνιο, μαζεύτηκαν περίπου 15.000 οπαδοί της ομάδας, τώρα απέναντι στον κόουτς Δώνη και την παρέα του, πρέπει να είναι τουλάχιστον 25.000. Δεν είναι ουτοπικό το νούμερο. Ο κόσμος έχει στενοχωρηθεί πολύ όλο αυτό το διάστημα, αλλά τώρα είναι η δική του ευκαιρία. Να δώσει στον αντίπαλο να καταλάβει, ότι μπορεί να μην έχουμε τα λεφτά του Σαββίδη, αλλά η περηφάνια του κόσμου είναι εδώ. Ο ΠΑΟΚ έρχεται για να κερδίζει και τα δικά μας παιδιά, θα είναι χαρούμενοι για αυτό. Γιατί θα έχουν την ευκαιρία να κλείσουν στόματα.