coppa.gr
Η κατάρα είναι για τις μάγισσες και τις χαρτορρίχτρες. Η Πορτογαλία, χάρη στη Μπενφίκα, προσπέρασε την Ιταλία. Είναι η τέταρτη χώρα του ranking
Με τι γεμίζει ένα coppa; Νέκταρ; Σαμπάνια; Μπύρα; Αυτό το coppa πάντως, το τρόπαιο του Γιουρόπα Λιγκ στο Τορίνο, προτού καν φτάσει η στιγμή ν’ απονεμηθεί στον ένα ή στον άλλον, στον Ράκιτιτς ή στον Λουϊζάο, ένιωσα πως το είχε ήδη γεμίσει ο ζωμός της γνώσης. Της γνώσης του ποδοσφαίρου. Της γνώσης του Μόντσι και του Ρούι Κόστα. Των insiders.
Χάζευε κανείς πόσο πολύ από γνωστικό ποδόσφαιρο έχει χωρέσει μέσα στις δύο ομάδες, που ήταν έπειτα φυσιολογικό ότι κατέληγαν ν’ αλληλοεξουδετερώνονται και το ματς κύλησε επί 120 λεπτά στο μηδέν-μηδέν. Ο θεατής απολάμβανε το φουλ πακέτο. Υψηλή «ιταλική» τακτική, με τεχνική και ταχύτητα σε μάξι ένταση. Αυτοί είναι φανερό ότι, όταν δεν τους βλέπουμε στη σκηνή, κάνουν τρία πράγματα.
Δουλεύουν, δουλεύουν, δουλεύουν. Όταν δουλεύεις, δουλεύεις, δουλεύεις, καμία κρίση δεν σε ταρακουνάει. Η Σεβίλλη πήρε το Γιουρόπα Λιγκ, τη χρονιά που ο επί μια δεκαετία, και πλέον, πρόεδρός της, ο Ντελ Νίδο, πήγε φυλακή για μια υπόθεση διαφθοράς στη Μαρβέγια. Η Ισπανία παίρνει Τσάμπιονς+Γιουρόπα, ενόσω αιμορραγεί. Δεκατρείς στους τριάντα διεθνείς, της προεπιλογής για το Μουντιάλ, έχουν φύγει έξω. Κάποτε «Ισπανός μετανάστης», στο ποδόσφαιρο, ήταν σύντομο ανέκδοτο. Το 2010, απ’ τους 23 θριαμβευτές της Νότιας Αφρικής, έξω έπαιζαν τρεις.
Ο Μόντσι, ένας ασήμαντος τερματοφύλακας που ακριβώς επειδή έφαγε πολύ πάγκο έμαθε το ποδόσφαιρο δίπλα σε φυσιογνωμίες σαν τον Μπιλάρδο και τον Αραγονές, συνέλαβε τον πυρήνα. Ότι όλο το έργο είναι scouting και ακαδημία. Εδωσε στον κόσμο τον Ζούλιο Μπαπτίστα, τον Αντριάνο, τον Ντάνι Αλβες, τον Κεϊτά, τον Μεδέλ, τον Κοντογκμπιά, τον Λούις Φαμπιάνο, τον Σέρχιο Ράμος, τον Χεσούς Νάβας, τον Ρέγες. Τώρα, ετοιμάζει τον Αλμπέρτο Μορένο. Ο Κόκε, ο Φάσιο, ο Βιτόλο, αυτοί είναι κιόλας έτοιμοι.
Ξεκίνησαν κατακαλόκαιρο, μόνο στην Ευρώπη έπαιξαν +1 γύρο πρωταθλήματος (19 ματς), κι όσο ξετυλιγόταν η σεζόν, ανέβαιναν. Ετρεχαν στον ανήφορο του χειμώνα, σαν σε ίσωμα. Φεβρουάριο με Απρίλιο, έκαναν δέκα ματς/εννέα νίκες. Μεσοβδόμαδα δε, για αναψυχή, πέρασαν τρεις γύρους Γιουρόπα Λιγκ. Εφτασε το μέσον του Μαίου και «πήραν τη μπάλα» απ’ τα πόδια της Μπενφίκα. Δεν την άφησαν να χαρεί το παιγνίδι της.
Ο Ρούι Κόστα είναι ένας Μόντσι, απλώς…διάσημος. Σε μια νύχτα μέσα, κοιμήθηκε ποδοσφαιριστής που κρέμασε τα παπούτσια και ξύπνησε διευθυντής ποδοσφαίρου. Αποδείχθηκε ότι το έχει. Καταπληκτικός πωλητής, πανέξυπνος αγοραστής, προικισμένος (όπως όταν έπαιζε) οργανωτής, τα αποτελέσματα δεν τον κάνουν να χάνει τη μεγάλη εικόνα. Ξέρει ένδον ότι τα αποτελέσματα «είναι ποδόσφαιρο». Μία έτσι, μία αλλιώς. Η δική του λίστα; Νταβίντ Λούιζ, Ραμίρες, Μάτιτς, Χάβι Γαρθία, Βιτσέλ, Φάμπιο Κοεντράο, Ντι Μαρία.
Εφερε λεφτά. Τα επένδυσε στην τεχνογνωσία. Ο Αντρέ Γκόμες του τελικού είναι ενενηντατριάρης. Ο Ομπλακ του τελικού, ο τερματοφύλακας, είναι ενενηντατριάρης. Ο Ιβάν Καβαλέιρο του τελικού είναι ενενηντατριάρης. Ο Αντρέ Γκόμες κι ο Ιβάν Καβαλέιρο είναι στους «30» της Πορτογαλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ομπλακ θα ήταν. Εάν έπαιζε η Σλοβενία στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ρούι Κόστα έφτασε και ξεπέρασε σ’ αυτό, στις αγοραπωλησίες, την άφταστη (όταν αυτός ανέλαβε) Πόρτο.
Το κάνει, δίχως να χαλάσει την ποιότητα της Μπενφίκα. Κατ’ ουσίαν η Μπενφίκα είναι, κι αυτή, μια ισπανική ομάδα που απλώς παίζει στο πορτογαλικό πρωτάθλημα. Στο ισπανικό, θα χτυπιόταν με τους υπόλοιπους στο top-4. Ο Ρούι Κόστα το ξέρει. Δεν χρειάζεται να έλθει το αποτέλεσμα, για να μάθει. Το αποτέλεσμα είναι για τους απέξω. Να το δουν, για να πειστούν. Ν’ακουμπήσουν το σημάδι απ’ τα καρφιά, για να βεβαιωθούν.
Πέρυσι, τα έχασαν όλα. Αλλά δεν τα διέλυσαν όλα, επειδή τα έχασαν όλα. Ένα χρόνο μετά, κάτι πήραν, κάτι έχασαν. Θα ξαναπάρουν. Και θα ξαναχάσουν. Η «κατάρα» είναι για τις μάγισσες και τις χαρτορρίχτρες. Η αλήθεια του ποδοσφαίρου είναι στο βάθος του χρόνου. Σε βάθος χρόνου, χάρη στη Μπενφίκα πρωτίστως, η Πορτογαλία εφέτος προσπέρασε (μετά τη Γαλλία, πλέον και) την Ιταλία. Είναι η τέταρτη χώρα του ranking.
Η κατάρα είναι για τις μάγισσες και τις χαρτορρίχτρες. Η Πορτογαλία, χάρη στη Μπενφίκα, προσπέρασε την Ιταλία. Είναι η τέταρτη χώρα του ranking
Με τι γεμίζει ένα coppa; Νέκταρ; Σαμπάνια; Μπύρα; Αυτό το coppa πάντως, το τρόπαιο του Γιουρόπα Λιγκ στο Τορίνο, προτού καν φτάσει η στιγμή ν’ απονεμηθεί στον ένα ή στον άλλον, στον Ράκιτιτς ή στον Λουϊζάο, ένιωσα πως το είχε ήδη γεμίσει ο ζωμός της γνώσης. Της γνώσης του ποδοσφαίρου. Της γνώσης του Μόντσι και του Ρούι Κόστα. Των insiders.
Χάζευε κανείς πόσο πολύ από γνωστικό ποδόσφαιρο έχει χωρέσει μέσα στις δύο ομάδες, που ήταν έπειτα φυσιολογικό ότι κατέληγαν ν’ αλληλοεξουδετερώνονται και το ματς κύλησε επί 120 λεπτά στο μηδέν-μηδέν. Ο θεατής απολάμβανε το φουλ πακέτο. Υψηλή «ιταλική» τακτική, με τεχνική και ταχύτητα σε μάξι ένταση. Αυτοί είναι φανερό ότι, όταν δεν τους βλέπουμε στη σκηνή, κάνουν τρία πράγματα.
Δουλεύουν, δουλεύουν, δουλεύουν. Όταν δουλεύεις, δουλεύεις, δουλεύεις, καμία κρίση δεν σε ταρακουνάει. Η Σεβίλλη πήρε το Γιουρόπα Λιγκ, τη χρονιά που ο επί μια δεκαετία, και πλέον, πρόεδρός της, ο Ντελ Νίδο, πήγε φυλακή για μια υπόθεση διαφθοράς στη Μαρβέγια. Η Ισπανία παίρνει Τσάμπιονς+Γιουρόπα, ενόσω αιμορραγεί. Δεκατρείς στους τριάντα διεθνείς, της προεπιλογής για το Μουντιάλ, έχουν φύγει έξω. Κάποτε «Ισπανός μετανάστης», στο ποδόσφαιρο, ήταν σύντομο ανέκδοτο. Το 2010, απ’ τους 23 θριαμβευτές της Νότιας Αφρικής, έξω έπαιζαν τρεις.
Ο Μόντσι, ένας ασήμαντος τερματοφύλακας που ακριβώς επειδή έφαγε πολύ πάγκο έμαθε το ποδόσφαιρο δίπλα σε φυσιογνωμίες σαν τον Μπιλάρδο και τον Αραγονές, συνέλαβε τον πυρήνα. Ότι όλο το έργο είναι scouting και ακαδημία. Εδωσε στον κόσμο τον Ζούλιο Μπαπτίστα, τον Αντριάνο, τον Ντάνι Αλβες, τον Κεϊτά, τον Μεδέλ, τον Κοντογκμπιά, τον Λούις Φαμπιάνο, τον Σέρχιο Ράμος, τον Χεσούς Νάβας, τον Ρέγες. Τώρα, ετοιμάζει τον Αλμπέρτο Μορένο. Ο Κόκε, ο Φάσιο, ο Βιτόλο, αυτοί είναι κιόλας έτοιμοι.
Ξεκίνησαν κατακαλόκαιρο, μόνο στην Ευρώπη έπαιξαν +1 γύρο πρωταθλήματος (19 ματς), κι όσο ξετυλιγόταν η σεζόν, ανέβαιναν. Ετρεχαν στον ανήφορο του χειμώνα, σαν σε ίσωμα. Φεβρουάριο με Απρίλιο, έκαναν δέκα ματς/εννέα νίκες. Μεσοβδόμαδα δε, για αναψυχή, πέρασαν τρεις γύρους Γιουρόπα Λιγκ. Εφτασε το μέσον του Μαίου και «πήραν τη μπάλα» απ’ τα πόδια της Μπενφίκα. Δεν την άφησαν να χαρεί το παιγνίδι της.
Ο Ρούι Κόστα είναι ένας Μόντσι, απλώς…διάσημος. Σε μια νύχτα μέσα, κοιμήθηκε ποδοσφαιριστής που κρέμασε τα παπούτσια και ξύπνησε διευθυντής ποδοσφαίρου. Αποδείχθηκε ότι το έχει. Καταπληκτικός πωλητής, πανέξυπνος αγοραστής, προικισμένος (όπως όταν έπαιζε) οργανωτής, τα αποτελέσματα δεν τον κάνουν να χάνει τη μεγάλη εικόνα. Ξέρει ένδον ότι τα αποτελέσματα «είναι ποδόσφαιρο». Μία έτσι, μία αλλιώς. Η δική του λίστα; Νταβίντ Λούιζ, Ραμίρες, Μάτιτς, Χάβι Γαρθία, Βιτσέλ, Φάμπιο Κοεντράο, Ντι Μαρία.
Εφερε λεφτά. Τα επένδυσε στην τεχνογνωσία. Ο Αντρέ Γκόμες του τελικού είναι ενενηντατριάρης. Ο Ομπλακ του τελικού, ο τερματοφύλακας, είναι ενενηντατριάρης. Ο Ιβάν Καβαλέιρο του τελικού είναι ενενηντατριάρης. Ο Αντρέ Γκόμες κι ο Ιβάν Καβαλέιρο είναι στους «30» της Πορτογαλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ομπλακ θα ήταν. Εάν έπαιζε η Σλοβενία στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ρούι Κόστα έφτασε και ξεπέρασε σ’ αυτό, στις αγοραπωλησίες, την άφταστη (όταν αυτός ανέλαβε) Πόρτο.
Το κάνει, δίχως να χαλάσει την ποιότητα της Μπενφίκα. Κατ’ ουσίαν η Μπενφίκα είναι, κι αυτή, μια ισπανική ομάδα που απλώς παίζει στο πορτογαλικό πρωτάθλημα. Στο ισπανικό, θα χτυπιόταν με τους υπόλοιπους στο top-4. Ο Ρούι Κόστα το ξέρει. Δεν χρειάζεται να έλθει το αποτέλεσμα, για να μάθει. Το αποτέλεσμα είναι για τους απέξω. Να το δουν, για να πειστούν. Ν’ακουμπήσουν το σημάδι απ’ τα καρφιά, για να βεβαιωθούν.
Πέρυσι, τα έχασαν όλα. Αλλά δεν τα διέλυσαν όλα, επειδή τα έχασαν όλα. Ένα χρόνο μετά, κάτι πήραν, κάτι έχασαν. Θα ξαναπάρουν. Και θα ξαναχάσουν. Η «κατάρα» είναι για τις μάγισσες και τις χαρτορρίχτρες. Η αλήθεια του ποδοσφαίρου είναι στο βάθος του χρόνου. Σε βάθος χρόνου, χάρη στη Μπενφίκα πρωτίστως, η Πορτογαλία εφέτος προσπέρασε (μετά τη Γαλλία, πλέον και) την Ιταλία. Είναι η τέταρτη χώρα του ranking.
NA ΠΩ ΤΗΝ 'ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ': ΜΠΟΡΕΙ Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΝΑ ΕΛΗΞΕ 0-0 ΩΣ ΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ. ΠΑΙΚΤΕΣ ΕΠΙΠΕΔΟΥ, ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ, ΚΑΛΟΣ ΡΥΘΜΟΣ. ΜΠΡΑΒΟ. ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΤΣ-ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΝΕΡΟΒΡΑΣΤΑ 5-1 ΠΧ...
ΑπάντησηΔιαγραφή