Οι δεινόσαυροι μού κάνει στυγνή αντιγραφή ανάλογου θεάματος που υπάρχει χρόνια στη Θεσσαλονίκη.
Απευθυνόμενο στα πιτσιρίκια, δεν καταλαβαίνω τι τους προσφέρει γνωστικά, έστω παραπάνω από αυτά που ήδη γνωρίζουν. Να μάς πουν.
Έχω την αίσθηση (αντικρούστε με) ότι απλά έχουμε μιαν επανάληψη του πάρκου των χρωμάτων της θητείας Χιονίδη, που απλώς μεταφέρθηκε χρονικά προς τα πίσω. Ήτοι, αντί για μέσα Δεκεμβρίου ως αρχές Ιανουαρίου, πήγε τέλη Απριλίου ως μέσα Μαΐου. 15-17 μέρες το χιονιδικό, ίδιες μέρες το κουκοδημικό.
Βάζουμε μια δωρεάν είσοδο αλλά από εκεί και πέρα, αρχίζει η ιστορία με τα κακόγουστα στρουμφικά σπιτάκια. Καλό κι άγιο. Να δουλέψει κι ο κόσμος. Με ποια κριτήρια δίνονται τα σπιτάκια δε γνωρίζω (ούτε επί Χιονίδη γνώριζα).
Μετά, οι συναυλίες. Πιθανώς πληρώνονται τα συγκροτήματα, ε; Με τι λεφτά; Πόθεν; Κι αν είναι λέω εγώ τώρα, με λεφτά των δημοτών, ποιο είναι το κριτήριο των Live; Γιατί π.χ. εγώ δε θέλω να δω Gadjo Dillo αλλά Suicidal Angels. Κι η κυρά Κατίνα, Πίτσα Παπαδοπούλου.
Δεν ξέρω. Πώς και τι, σε σχέση με τις επιλογές.
Και κάτι ακόμη: Ο κόσμος της Κατερίνης είναι τόσο πεινασμένος από δρώμενα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, θεάματα κλπ. που ακόμη κι αν στη θέση των δεινοσαύρων βάζανε κότες και κουνέλια, πάλι μια βόλτα θα την έκανε από το πάρκο. Άρα, η προσέλευση από μόνη της δεν είναι κριτήριο επιτυχίας. Χαλαρώστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου