Τής Λίλας Σταμπούλογλου
Ένας γνωστός μου γύρισε φέτος από τις διακοπές με μια ιστορία που τη διηγήθηκε λίγο σαν ανέκδοτο και λίγο σαν τραυματική εμπειρία. Είχαν επιλέξει ένα απομονωμένο μέρος, τόσο απομονωμένο που το κινητό έπιανε μόνο αν ανέβαινες σε έναν βράχο και το ίντερνετ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. «Επιτέλους θα ηρεμήσουμε», έλεγαν πριν φύγουν. Τους βγήκε από τη μύτη. Τα παιδιά γκρίνιαζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί δεν μπορούσαν να δουν βίντεο, να παίξουν παιχνίδια ή να μιλήσουν με τους φίλους τους. Και οι μεγάλοι, όμως, δεν πήγαιναν πίσω. Έψαχναν απεγνωσμένα γραμμή σήματος γιατί χωρίς αυτήν, κάτι έλειπε. Ένας ήθελε να δει τα νέα, η άλλη να χαζέψει στο Instagram, ο άλλος να τσεκάρει τα mail του, αυτά που όλο τον υπόλοιπο χρόνο του την έσπαγε να τα βλέπει. Πιάνοντας κουβέντα


.jpg)



