Γιατί χαίρεται ο Κολοκοτρώνης (Filathlos.gr) που φεύγει ο Σάντος...

Δέχομαι ότι το χθεσινό ματς της εθνικής μας ήταν φιλικό και δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα. Σε τέτοια ματς οι ποδοσφαιριστές είναι προσεκτικοί, κρατάνε δυνάμεις και φυλάνε τα πόδια τους για να μην τραυματιστούν.

Ο ποδοσφαιρόφιλος, όμως, ξενερώνει όταν παρακολουθεί τόσο κακό ποδόσφαιρο και ειδικά από την ομάδα του.

Έπρεπε να μπουν αλλαγή ο παππούς πια Καραγκούνης και ο Φετφατζίδης για να δούμε μια, δυο φάσεις και να κρατήσουμε λίγο τη μπάλα. Τόσο χάλια ήταν η εθνική δημιουργικά στο πρώτο ημίχρονο.

Ο σοβαρότερος λόγος που δεν μου αρέσει ο Σάντος και χαίρομαι που θα φύγει είναι ότι στην εθνική ομάδα δεν έκανε απολύτως τίποτα για να την βοηθήσει να αποκτήσει χρώμα και ουσία στο επιθετικό κομμάτι.

Ακόμα και από τους επιθετικούς πρώτα τους ζητάει να βοηθάνε αμυντικά. Ο Σαλπιγγίδης έχει γίνει δεύτερο δεξί μπακ και ο Σαμαράς χθες ήταν η κάλυψη του Χολέμπας. Καλός σε αυτόν τον ρόλο, ανύπαρκτος επιθετικά.

Από εκεί και πέρα τι να κάνει ο Μήτρογλου και ο κάθε σέντερ φορ μόνος του και έρημος;

Στον Πορτογάλο αρέσει πολύ το κλειστό αμυντικό παιχνίδι και βολεύεται να μην χάνει. Αυτό το έχει περάσει και στους παίκτες και τελευταίο παράδειγμα είναι ο Καρνέζης. Με το που τέλειωσε το ματς το πρώτο πράγμα που δήλωσε ήταν ότι η ομάδα κατάφερε να μην χάσει.

Δικαίωμά του κάθε Καρνέζη είναι να λέει ό,τι θέλει. Να δέχεται, όμως την κριτική κι αυτό το τονίζω διότι οι διεθνείς εκνευρίζονται όταν κάποιοι ελάχιστοι δημοσιογράφοι λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Προσωπικά δεν μπορώ να κάνω το κορόιδο και να παραπληροφορώ τον κόσμο. Δεν μου πάει κιόλας.

Και οι Πορτογάλοι με τις ελλείψεις τους δεν ήταν καλοί, αλλά έδειξαν κάποια πράγματα και έκαναν φάσεις στην αρχή του ματς.

Εμείς τι κάναμε; Τίποτα. Βρήκαμε προσανατολισμό με την είσοδο του Καραγκούνη και του Φετφατζίδη, ο οποίος έχει βελτιωθεί θεαματικά στο κομμάτι της τακτικής κι αυτό καθαρά λόγω Ιταλίας.

Μέχρι τότε βολοδέρναμε και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να διώχνουμε την μπάλα μακριά από την περιοχή μας. Εκνευριστικό παιχνίδι.

Ανήμποροι να αλλάξουμε πάσες, να κάνουμε ένα συνδυασμό της προκοπής, να φτιάξουμε μια φάση.

Και πώς να το κάνουμε όταν το κέντρο μας, η ραχοκοκαλιά μας στηρίζεται σε τρείς αμυντικογενείς ποδοσφαιριστές όπως είναι οι Μανιάτης, Τζιόλης και Κατσουράνης;

Ποιος από αυτούς μπορεί να πάρει την ομάδα πάνω του, να οργανώσει το παιχνίδι και να δώσει επιθετικό τέμπο; Κανένας.

Όσο αγωνίζονται οι ίδιοι παίκτες και δεν αλλάζει η φιλοσοφία μας σαν ομάδα, αποκλείεται να δούμε μπάλα.

Μπορούμε, όμως, και ξέρουμε να παίρνουμε αποτελέσματα. Είμαστε από τις πιο δύσκολες ομάδες για κάθε αντίπαλο, ακριβώς διότι μας ταιριάζει η άμυνα και διαθέτουμε ποδοσφαιρικό φιλότιμο.

Και για να μην γκρινιάζω συνέχεια, να πω και ορισμένα θετικά. Η καλή φυσική κατάσταση που φάνηκε όταν οι παίκτες μας μάρκαραν ψηλά ακόμα και προς το τέλος του αγώνα.

Η αυτοπεποίθηση που έδειχναν ότι θα πάρουν αποτέλεσμα. Η γρήγορη βελτίωση της αμυντικής λειτουργίας από τις τρείς πρώτες φάσεις των Πορτογάλων.

Οι περισσότεροι παίκτες δεν αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα και περιορίστηκαν στην απαραίτητη απόδοση για να μην χάσουν.

Εκτός από τον Καραγκούνη και τον Φετφατζίδη θέλω να σταθώ στους Καρνέζη και Μόρα που τους είδα ζεστούς και έτοιμους.

Ο Μήτρογλου δεν πήρε μπάλες, αλλά ήταν σαφώς επηρεασμένος από την αγωνιστική του απραξία στην Φούλαμ.

Και επειδή θαύματα δεν μπορούν να γίνουν από την μια μέρα στην άλλη, στη Βραζιλία να περιμένετε μια εθνική που θα παίξει φουλ αμυντικά και θα προσπαθήσει να βγαίνει στη κόντρα με μακρινές μπαλιές.

Θα κάνουμε και το θεατράκι μας, διότι είμαστε καλοί στα στημένα και τα φάουλ μας εξυπηρετούν.

Ο καθένας όπως στρώνει κοιμάται. Και εμείς τουλάχιστον ξέρουμε να σκεπαζόμαστε καλά…