Ηλεκτρονικός λιθοβολισμός

Της Μαρίας Dawkinson

Όλα γίνονται πλέον από τον καναπέ. Παραγγέλνεις φαγητό, παραγγέλνεις ρούχα, παραγγέλνεις έπιπλα, βρίσκεις σύντροφο - τον οποίο δε χρειάζεται καν να συναντήσεις, εφόσον πολλές
σχέσεις είναι πλέον αποκλειστικά διαδικτυακές - παίζεις παιχνίδια και κάνεις εικονικά ταξίδια παντού. Κοινώς, δε χρειάζεται να βγαίνεις καθόλου από το σπίτι σου. Μπορείς ακόμα και να συμμετέχεις στα κοινά και να λαμβάνεις χώρα στη σύγχρονη Εκκλησία του Δήμου, ονόματι social media, διαμορφώνοντας συνειδήσεις και πραγματικότητες. Όλα εκ του βολικού και ασφαλούς.

Έτσι είναι όλοι χαρούμενοι. Εσύ, που νιώθεις ότι κάνεις ένα σωρό πράγματα, χωρίς να πράττεις τίποτ' άλλο από το να πληκτρολογείς μπροστά από μία οθόνη, και οι άλλοι ακόμα περισσότερο. Γιατί είσαι κλεισμένος στην προσωπική σου φυλακή, της οποίας κρατάς το κλειδί και είσαι και πολύ ευχαριστημένος για την απεριόριστη ελευθερία σου. Η μόνη διαφορά από τους πραγματικούς φυλακισμένους είναι ότι εσύ ακόμα πληρώνεις φόρους.

Μέσα σε αυτό το Μάτριξ λοιπόν, τελευταία ήρθε να προστεθεί και ένα ακόμα service, που εξυπηρετεί τα πλείστα στην αποσυμφόρηση επιθετικών συναισθημάτων και στη γενικότερη ψυχολογική αποσυμπίεση, έτσι ώστε να μη σου μπαίνουν ιδέες και κατέβεις ποτέ στους δρόμους ζητώντας τα ρέστα. Πρόκειται για τη συμμετοχή στη δημόσια διαπόμπευση προσωπικοτήτων. Είναι πολύ αποτελεσματικό μέσο εκτόνωσης, όταν λειτουργεί σε συνδυασμό με τους θυμωμένους σχολιασμούς στις διάφορες αναρτήσεις της καθημερινότητας. Δες το σαν ένα είδος happening, ένα είδος ηλεκτρονικού λιθοβολισμού.