... Φωνάζουμε, ουρλιάζουμε αλλά ποιος μάς ακούει;
Τι λέμε χρόνια τώρα;
ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ.
Ότι δηλαδή, ο Χιονίδης που προέβη στην ανάπλαση, σαμποτάρει ο ίδιος το (όποιο) έργο του.
Το πάρκο είναι ο κατ' εξοχήν χώρος που θα επισκεφθούν μανάδες και πατεράδες με τα παιδάκια τους. Απολύτως λογικό. Χώρος με πολύ πράσινο, δίχως αυτοκίνητα και με ζωάκια.
Δε γίνεται λοιπόν χρόνια τώρα, συγκεκριμένες μεριές του πάρκου να είναι κατειλημμένες από ανθρώπους που είναι στο πιώμα και στην πρέζα. Ας μην αρχίσουμε την καραμέλα ότι είναι άνθρωποι 'άρρωστοι' κλπ. κλπ. Συμφωνώ ότι είναι 'άρρωστοι' οπότε, ας γίνει (αν γίνεται) κάτι για τη θεραπεία τους. Καλό για τους ίδιους, καλό για όλους και μακάρι ο κοσμάκης να σώζεται από πάσης φύσεως εθισμό.
Όμως, εδώ η κατάσταση είναι χρόνια τώρα, οπτικά αποκρουστική, οπτικά επίφοβη.
Άτομα που είναι ΄φτιαγμένα', στον κόσμο τους, που περιφέρονται παραπατώντας, με σακούλες που έχουν μπουκάλια διαφόρων οινοπνευματωδών. Που μιλούν ακατάληπτα.
Δε μπορεί μια γυναίκα, εύκολα, να περάσει από δίπλα τους. Απλά, φοβάται.
Πόσο μάλλον, με το παιδάκι της.
Το χτεσινό γεγονός, πριν ακόμα δύσει ο ήλιος, με τα μαχαιρώματα και τα αίματα στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης, ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Αναμενόμενο.
Το χειρότερο όμως; ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ. Δεν είναι συνηθισμένη καθόλου η μικρή κοινωνία της Κατερίνης σε τέτοιες καταστάσεις.
Σκέφτομαι πώς θα ένιωθε μια κυρία με το παιδάκι της αν περνούσε εκείνες τις στιγμές από μπροστά.
Το φαινόμενο ψιλοξεχάστηκε το χειμώνα επειδή νύχτωνε νωρίς και τις καθημερινές δεν κυκλοφορούσε ψυχή.
Τώρα όμως που καλοκαιριάζει κι η μέρα ολοένα μεγαλώνει, το θέμα θα βγει μπροστά. Δε θα κρύβεται, αν φυσικά συνεχιστεί.
Κι αν οι άνθρωποι αυτοί, μπήκαν σ' ένα λούκι που εύχομαι να βγουν, αλλά από την άλλη δε μπορούν να αντιληφθούν τι πρόβλημα δημιουργούν στους συμπολίτες τους, στην πόλη, στην κοινωνία, κάποιοι πρέπει να επιληφθούν, επιτέλους.
Γενικότερα, θα πω, ότι το πάρκο εκτός από την καθαριότητα, χρειάζεται και φύλαξη.
Θες περιστασιακή, κάποιες ώρες, θες διακριτική, κάποιου είδους φύλαξη την θέλει.
Θα ήταν ευχής έργον εμείς οι ίδιοι να το προστατεύουμε και να το συντηρούμε αλλά αυτό είναι ανέφικτο. Κι έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης για τα σκουπίδια, για τα φτυσίματα εκεί που πέφτουν κάτω παιδάκια, για πολλά.
Αυτή τη στιγμή όμως, η προτεραιότητα είναι ΜΙΑ: Να μην πηγαίνεις στο πάρκο με αίσθημα πλήρους ανασφάλειας...
Τι λέμε χρόνια τώρα;
ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ.
Ότι δηλαδή, ο Χιονίδης που προέβη στην ανάπλαση, σαμποτάρει ο ίδιος το (όποιο) έργο του.
Το πάρκο είναι ο κατ' εξοχήν χώρος που θα επισκεφθούν μανάδες και πατεράδες με τα παιδάκια τους. Απολύτως λογικό. Χώρος με πολύ πράσινο, δίχως αυτοκίνητα και με ζωάκια.
Δε γίνεται λοιπόν χρόνια τώρα, συγκεκριμένες μεριές του πάρκου να είναι κατειλημμένες από ανθρώπους που είναι στο πιώμα και στην πρέζα. Ας μην αρχίσουμε την καραμέλα ότι είναι άνθρωποι 'άρρωστοι' κλπ. κλπ. Συμφωνώ ότι είναι 'άρρωστοι' οπότε, ας γίνει (αν γίνεται) κάτι για τη θεραπεία τους. Καλό για τους ίδιους, καλό για όλους και μακάρι ο κοσμάκης να σώζεται από πάσης φύσεως εθισμό.
Όμως, εδώ η κατάσταση είναι χρόνια τώρα, οπτικά αποκρουστική, οπτικά επίφοβη.
Άτομα που είναι ΄φτιαγμένα', στον κόσμο τους, που περιφέρονται παραπατώντας, με σακούλες που έχουν μπουκάλια διαφόρων οινοπνευματωδών. Που μιλούν ακατάληπτα.
Δε μπορεί μια γυναίκα, εύκολα, να περάσει από δίπλα τους. Απλά, φοβάται.
Πόσο μάλλον, με το παιδάκι της.
Το χτεσινό γεγονός, πριν ακόμα δύσει ο ήλιος, με τα μαχαιρώματα και τα αίματα στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης, ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Αναμενόμενο.
Το χειρότερο όμως; ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ. Δεν είναι συνηθισμένη καθόλου η μικρή κοινωνία της Κατερίνης σε τέτοιες καταστάσεις.
Σκέφτομαι πώς θα ένιωθε μια κυρία με το παιδάκι της αν περνούσε εκείνες τις στιγμές από μπροστά.
Το φαινόμενο ψιλοξεχάστηκε το χειμώνα επειδή νύχτωνε νωρίς και τις καθημερινές δεν κυκλοφορούσε ψυχή.
Τώρα όμως που καλοκαιριάζει κι η μέρα ολοένα μεγαλώνει, το θέμα θα βγει μπροστά. Δε θα κρύβεται, αν φυσικά συνεχιστεί.
Κι αν οι άνθρωποι αυτοί, μπήκαν σ' ένα λούκι που εύχομαι να βγουν, αλλά από την άλλη δε μπορούν να αντιληφθούν τι πρόβλημα δημιουργούν στους συμπολίτες τους, στην πόλη, στην κοινωνία, κάποιοι πρέπει να επιληφθούν, επιτέλους.
Γενικότερα, θα πω, ότι το πάρκο εκτός από την καθαριότητα, χρειάζεται και φύλαξη.
Θες περιστασιακή, κάποιες ώρες, θες διακριτική, κάποιου είδους φύλαξη την θέλει.
Θα ήταν ευχής έργον εμείς οι ίδιοι να το προστατεύουμε και να το συντηρούμε αλλά αυτό είναι ανέφικτο. Κι έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης για τα σκουπίδια, για τα φτυσίματα εκεί που πέφτουν κάτω παιδάκια, για πολλά.
Αυτή τη στιγμή όμως, η προτεραιότητα είναι ΜΙΑ: Να μην πηγαίνεις στο πάρκο με αίσθημα πλήρους ανασφάλειας...