Το περασμένο Σάββατο, γυρνώντας από τα ψώνια στο σπίτι, είδα μέσα από το αυτοκίνητο, πέντε άτομα από αυτά που μοιράζουνε φυλλάδια. Είχαν καθίσει στο πεζοδρόμιο κι όλοι μαζί τρώγανε δεκατιανό για να συνεχίσουν τον ποδαρόδρομο και το μοίρασμα φυλλαδίων. Δεν τους λυπήθηκα. Τους παραδέχτηκα. Διότι για ένα -λογικά- ευτελές μεροκάματο, αρνούνται να γίνουν ζήτουλες κατ' επάγγελμα όπως πονηρά κάνουν κάποιοι. Μπράβο τους. Υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα, της επιβίωσης ως πρώτο μέλημα κι όχι αν θα μπορέσουν να καπνίσουν μέσα ή έξω από τα μπουζούκια...